Hasegawa A6-00136 – Kawanishi N1K2-J Shiden-Kai „George” 1/72

Warianty oznakowania

Zestaw zawiera kalkomanie dla dwóch maszyn elitarnej 343. Grupy Lotniczej Cesarskiej Marynarki Wojennej:

• 343-A-15 – samolot porucznika Naoshiego Kanno, dowódcy 301. Dywizjonu Myśliwskiego, baza Matsuyama, kwiecień 1945 roku;

• 343-C-45 – samolot porucznika Takashiego Oshibuchiego z 701. Dywizjonu Myśliwskiego, baza Kanoya, maj 1945 roku.

Opis produktu

Hasegawa A6-00136 Kawanishi N1K2-J Shiden-Kai to plastikowy model jednego z najlepszych japońskich myśliwców końcowego okresu II wojny światowej. Zestaw wykonano w skali 1/72 i wyposażono w kalkomanie przedstawiające samoloty pilotów elitarnej 343. Grupy Lotniczej.

Model odwzorowuje późny lądowy wariant myśliwca Shiden, opracowany na bazie wcześniejszej konstrukcji wywodzącej się z wodnosamolotu. N1K2-J otrzymał obniżone skrzydła, uproszczone podwozie, przeprojektowany kadłub i kroplową osłonę kabiny. Dzięki tym zmianom stał się lżejszy, szybszy w produkcji i łatwiejszy w obsłudze od poprzedniego N1K1-J.

Zestaw Hasegawy dobrze oddaje krępą, ale dynamiczną sylwetkę samolotu. Charakterystycznymi elementami są duży silnik gwiazdowy, czterołopatowe śmigło, szeroko rozstawione podwozie i cztery działka kalibru 20 mm rozmieszczone w skrzydłach.

Model można pomalować w klasyczny schemat lotnictwa japońskiej marynarki: bardzo ciemna zieleń na górnych powierzchniach, naturalny metal lub jasnoszary kolor od spodu oraz żółte pasy identyfikacyjne na krawędziach natarcia skrzydeł. Duże czerwone Hinomaru i barwne oznaczenia 343. Grupy czynią gotowy model wyjątkowo efektownym.

Rys historyczny

Historia Shidena rozpoczęła się od wodnosamolotu myśliwskiego Kawanishi N1K1 Kyōfū. Konstrukcja miała chronić japońskie operacje desantowe i bazy na wyspach pozbawionych lotnisk. Jeszcze podczas rozwoju wodnosamolotu inżynierowie firmy Kawanishi dostrzegli, że po usunięciu pływaków i zastosowaniu klasycznego podwozia samolot może stać się skutecznym myśliwcem lądowym.

Tak powstał N1K1-J Shiden. Samolot dysponował silnym uzbrojeniem, dobrymi osiągami i automatycznie sterowanymi klapami bojowymi, które poprawiały zwrotność bez konieczności ciągłego angażowania pilota. Konstrukcja miała jednak również poważne wady. Środkowe położenie skrzydła wymagało zastosowania długich i skomplikowanych goleni podwozia, które często ulegały awariom.

Kawanishi rozpoczęło więc gruntowne przeprojektowanie maszyny. W N1K2-J skrzydła przeniesiono niżej, skrócono podwozie, uproszczono konstrukcję i zmniejszono liczbę części. Przeprojektowano również kadłub i poprawiono widoczność z kabiny. Nowa wersja otrzymała nazwę Shiden-Kai, czyli „ulepszony Shiden”.

Napęd zapewniał osiemnastocylindrowy silnik gwiazdowy Nakajima Homare. Jego moc wynosiła około 2000 KM, choć jakość produkcji i problemy z paliwem sprawiały, że osiągi poszczególnych egzemplarzy mogły się znacznie różnić. Uzbrojenie składało się z czterech działek Type 99 Model 2 kalibru 20 mm.

N1K2-J był szybki, dobrze uzbrojony i bardzo zwrotny. W rękach doświadczonego pilota mógł skutecznie walczyć z takimi maszynami jak F6F Hellcat, F4U Corsair i P-51 Mustang. Automatyczne klapy bojowe pomagały podczas gwałtownych manewrów, choć niekiedy działały nieprzewidywalnie.

Najbardziej znaną jednostką wykorzystującą Shiden-Kai była utworzona pod koniec 1944 roku 343. Grupa Lotnicza, dowodzona przez komandora Minoru Gendę. Skupiono w niej wielu doświadczonych pilotów, między innymi Naoshiego Kanno, Takashiego Oshibuchiego, Kensuke Muto i Kaneyoshiego Muto. Jednostka miała bronić Japonii przed amerykańskimi nalotami i wyprawami myśliwskimi.

N1K2-J pojawił się jednak zbyt późno i w zbyt małej liczbie, aby wpłynąć na wynik wojny. Japoński przemysł cierpiał z powodu braków surowców, nalotów i pogarszającej się jakości produkcji. Powstało około 400 egzemplarzy tej wersji, które walczyły do kapitulacji Japonii w sierpniu 1945 roku.

Proponowane farby z Osnowa.pl

Podstawowe kolory płatowca

• Mr.Hobby H059 IJN Green – ciemnozielone górne powierzchnie kadłuba i skrzydeł.

• Mr.Hobby H008 Silver – naturalny metal na dolnych powierzchniach samolotu.

• Mr.Hobby H061 IJN Gray – alternatywa dla spodu, jeżeli wybrany schemat w instrukcji wskazuje jasnoszare wykończenie.

• Mr.Hobby H058 Interior Green – kokpit pilota i wybrane elementy wewnętrzne.

• Mr.Hobby H012 Flat Black – tablica przyrządów, uzbrojenie i drobne wyposażenie.

• Mr.Hobby H077 Tire Black – opony podwozia.

Śmigło i oznaczenia

• Mr.Hobby H047 Red Brown – łopaty śmigła w charakterystycznym japońskim czerwono-brązowym kolorze.

• Mr.Hobby H329 Yellow FS13538 – pasy identyfikacyjne na krawędziach natarcia skrzydeł.

• Mr.Hobby H327 Red FS11136 – ewentualne poprawki Hinomaru, światła pozycyjne i czerwone detale.

• Mr.Hobby H316 White FS17875 – obwódki znaków państwowych oraz białe elementy oznakowania.

Naturalny metal czy szary spód?

Rekonstrukcja malowania późnych N1K2-J nie jest całkowicie jednoznaczna. Część instrukcji starszych zestawów wskazuje jasnoszary kolor dolnych powierzchni, jednak wiele współczesnych opracowań i analiz zachowanych egzemplarzy sugeruje pozostawienie spodu w naturalnym metalu.

Dla samolotów 343. Grupy najbardziej przekonująco wygląda:

• góra – ciemny IJN Green;

• spód – naturalne aluminium;

• wnęki i golenie podwozia – aluminium;

• klapy i niektóre elementy wewnętrzne – zabezpieczone lakierem antykorozyjnym albo pozostawione metaliczne.

Jeżeli opis ma pozostać ściśle zgodny z instrukcją konkretnego egzemplarza zestawu, przed wyborem H008 lub H061 należy sprawdzić schemat dołączony do pudełka.

Wskazówki dotyczące malowania

Ciemna zieleń japońskiej marynarki nie powinna wyglądać jak jednolita czarna powierzchnia. W skali 1/72 warto:

• nieznacznie rozjaśnić środki większych paneli;

• zastosować subtelny szarozielony wash;

• miejscowo zmniejszyć połysk;

• delikatnie rozjaśnić górne powierzchnie wystawione na słońce.

Żółte pasy na skrzydłach najlepiej malować na białym podkładzie. Bez jasnej warstwy bazowej żółta farba nałożona bezpośrednio na ciemną zieleń będzie słabo kryła.

Sugerowane ślady eksploatacji

Samoloty japońskie z końca wojny często nosiły wyraźne ślady intensywnej eksploatacji i pogarszającej się jakości lakierów. Dla N1K2-J odpowiednie będą:

• odpryski zielonej farby na krawędziach paneli i w pobliżu kabiny;

• wytarcia na nasadach skrzydeł;

• szarobrązowe smugi spalin za kolektorami wydechowymi;

• ciemne ślady przy wylotach działek;

• zabrudzenia olejowe pod silnikiem;

• kurz i ziemia na kołach;

• miejscowe zmatowienie oraz blaknięcie ciemnozielonej powierzchni.

Odpryski warto skoncentrować wokół paneli serwisowych, wejścia do kabiny i krawędzi natarcia. Losowe pokrycie całego samolotu dużymi srebrnymi plamami będzie wyglądało mniej naturalnie.

Dane identyfikacyjne zestawu potwierdza katalog Scalemates, a warianty oznakowania obejmują maszyny Naoshiego Kanno i Takashiego Oshibuchiego.