Hasegawa A5-00135 – Mitsubishi J2M3 Raiden „Jack” 1/72

Warianty oznakowania

Zestaw pozwala wykonać jeden z dwóch samolotów lotnictwa Cesarskiej Marynarki Wojennej Japonii:

• YoD-155 / 3D-155 – 302. Grupa Lotnicza, baza Atsugi, Japonia, 1945 rok;

• 352-20 – samolot porucznika Aokiego z 352. Grupy Lotniczej, baza Ōmura, Japonia, 1945 rok.

W zależności od partii produkcyjnej kalkomanii zapis kodu pierwszego samolotu może być podawany jako YoD-155 albo 3D-155. Wynika to ze sposobu zapisywania i interpretowania japońskich oznaczeń jednostek.

Opis produktu

Hasegawa A5-00135 Mitsubishi J2M3 Raiden to plastikowy model japońskiego myśliwca przechwytującego w skali 1/72. Samolot został zaprojektowany przede wszystkim do obrony baz oraz wysp macierzystych przed wysoko lecącymi bombowcami przeciwnika.

Model przedstawia najważniejszy wariant produkcyjny J2M3 Model 21, uzbrojony w cztery działka kalibru 20 mm. Krępa sylwetka, duża osłona silnika, krótki kadłub i stosunkowo niewielkie skrzydła wyraźnie odróżniają Raidena od smukłego Mitsubishi A6M Zero.

Zestaw Hasegawy odwzorowuje kabinę pilota, silnik gwiazdowy, podwozie, czterołopatowe śmigło i uzbrojenie skrzydłowe. Kalkomanie pozwalają wykonać jedną z dwóch maszyn używanych do obrony Japonii w 1945 roku.

Typowy schemat malowania składa się z ciemnej zieleni lotnictwa marynarki na górnych powierzchniach oraz jasnoszarego koloru na spodzie. Czerwone Hinomaru, żółte pasy na krawędziach skrzydeł i barwne oznaczenia jednostek tworzą efektowny kontrast z ciemnym kamuflażem.

Model będzie interesującym wyborem dla kolekcjonerów japońskiego lotnictwa, miłośników myśliwców przechwytujących oraz modelarzy budujących samoloty uczestniczące w obronie Japonii przed nalotami B-29.

Rys historyczny

Mitsubishi J2M Raiden został opracowany jako wyspecjalizowany myśliwiec przechwytujący lotnictwa Cesarskiej Marynarki Wojennej. Za projekt odpowiadał zespół kierowany przez Jirō Horikoshiego, konstruktora znanego przede wszystkim z opracowania myśliwca A6M Zero.

Wymagania marynarki różniły się od tych, które doprowadziły do powstania Zero. Nowy samolot nie musiał mieć bardzo dużego zasięgu ani wyjątkowej zwrotności. Najważniejsze były prędkość, szybkie wznoszenie oraz duża siła ognia, umożliwiająca przechwytywanie wysoko lecących bombowców.

Aby zmniejszyć opór aerodynamiczny, zastosowano nietypowy układ napędowy. Duży silnik gwiazdowy Mitsubishi Kasei zamontowano za wydłużoną osłoną i połączono ze śmigłem za pomocą wału. W osi śmigła znajdował się wentylator wymuszający przepływ powietrza chłodzącego silnik. Rozwiązanie pozwoliło uzyskać stosunkowo smukłą przednią część kadłuba, lecz komplikowało konstrukcję i obsługę.

Prototyp J2M1 odbył pierwszy lot w 1942 roku. Próby wykazały problemy z chłodzeniem silnika, widocznością z kabiny, wibracjami i mechanizmem podwozia. Kolejne wersje stopniowo poprawiano, a pierwszym szerzej używanym wariantem został J2M2.

J2M3 Model 21 był najważniejszą wersją seryjną. Został uzbrojony w cztery działka kalibru 20 mm umieszczone w skrzydłach. Dwa z nich były szybkostrzelne, natomiast druga para miała nieco inne charakterystyki balistyczne, co utrudniało koncentrację ognia na większym dystansie. Mimo tej niedogodności uzbrojenie było wystarczająco silne do zwalczania ciężkich bombowców.

Raiden osiągał prędkość około 590–600 km/h i wyróżniał się dobrym wznoszeniem. Nie był tak zwrotny jak Zero, ale przy atakach prowadzonych z przewagi wysokości stanowił groźnego przeciwnika. Jego masywna konstrukcja zapewniała również większą odporność na uszkodzenia niż w przypadku wcześniejszych japońskich myśliwców.

W 1944 i 1945 roku Raideny trafiły do jednostek odpowiedzialnych za obronę Japonii. Szczególne znaczenie miały 302. Grupa Lotnicza stacjonująca w Atsugi oraz 352. Grupa broniąca rejonu Nagasaki. Piloci próbowali przechwytywać bombowce B-29, często operujące na wysokościach bliskich granicy możliwości Raidena.

Skuteczność samolotu ograniczały problemy z niezawodnością silników, jakością paliwa i niedostatkiem doświadczonych pilotów. Gdy amerykańskie B-29 zaczęły wykonywać nocne naloty zapalające z mniejszych wysokości, Raiden mógł łatwiej je przechwytywać, ale japoński system obrony powietrznej nie był już w stanie powstrzymać masowych ataków.

Łącznie powstało około 620 samolotów J2M wszystkich odmian. Chociaż Raiden nie osiągnął rozgłosu Zero, należał do najskuteczniejszych japońskich myśliwców przechwytujących ostatnich lat wojny.

Proponowane farby z Osnowa.pl

Podstawowe kolory kamuflażu

• Mr.Hobby H059 IJN Green – górne powierzchnie kadłuba, skrzydeł i usterzenia.

• Mr.Hobby H061 IJN Gray – dolne powierzchnie płatowca.

• Mr.Hobby H058 Interior Green – kabina pilota i wybrane elementy wewnętrzne.

• Mr.Hobby H012 Flat Black – tablica przyrządów, uzbrojenie i drobne wyposażenie.

• Mr.Hobby H077 Tire Black – opony podwozia.

• Mr.Hobby H008 Silver – golenie podwozia, siłowniki i drobne elementy metalowe.

Śmigło i oznaczenia

• Mr.Hobby H047 Red Brown – łopaty śmigła w japońskim czerwono-brązowym kolorze.

• Mr.Hobby H329 Yellow FS13538 – pasy identyfikacyjne na krawędziach natarcia skrzydeł.

• Mr.Hobby H327 Red FS11136 – poprawki znaków Hinomaru, światła pozycyjne i czerwone elementy oznakowania.

• Mr.Hobby H316 White FS17875 – białe obwódki znaków państwowych i podkład pod kolor żółty.

Większość oznaczeń jednostek oraz znaków państwowych znajduje się na arkuszu kalkomanii. Farby czerwona i biała będą potrzebne głównie do ewentualnych poprawek oraz drobnych detali.

Kolor wnętrza kabiny

Wnętrza samolotów Mitsubishi miały najczęściej zielony kolor ochronny. H058 Interior Green stanowi dobrą bazę, ale dla uzyskania bardziej japońskiego odcienia warto:

• dodać niewielką ilość żółci, aby uzyskać bardziej oliwkowy kolor;

• przyciemnić zagłębienia zielonobrązowym washem;

• rozjaśnić krawędzie mieszaniną zieleni i jasnej szarości;

• pomalować tablicę przyrządów na matową czerń;

• wykonać pasy fotela w beżowym lub jasnobrązowym kolorze.

Jak pomalować kamuflaż Raidena?

Ciemny IJN Green warto nakładać cienkimi warstwami. W skali 1/72 jednolita, bardzo ciemna powierzchnia może zasłonić kształt modelu, dlatego zalecane jest subtelne różnicowanie paneli.

Dobrze sprawdzi się następująca kolejność:

1. Nałożyć gładki szary podkład.

2. Pomalować dolne powierzchnie kolorem H061 IJN Gray.

3. Zamaskować granicę kolorów.

4. Nałożyć H059 IJN Green na górę samolotu.

5. Delikatnie rozjaśnić środki większych paneli.

6. Namalować żółte pasy identyfikacyjne na białym podkładzie.

7. Wykonać błyszczącą powierzchnię pod kalkomanie.

8. Po kalkomaniach zastosować wash i końcowy lakier satynowy lub półmatowy.

Granica między zieloną górą a szarym spodem była zazwyczaj dość wyraźna, dlatego najlepiej wykonać ją przy użyciu taśmy maskującej.

Sugerowane ślady eksploatacji

Raidena można postarzyć nieco mocniej niż samoloty RAF lub USAAF, ale ślady powinny pojawiać się w miejscach wynikających z obsługi i eksploatacji:

• odpryski zielonej farby przy wejściu do kabiny;

• przetarcia na nasadach skrzydeł;

• ślady wokół paneli silnika;

• szarobrązowe smugi za rurami wydechowymi;

• okopcenia przy wylotach działek;

• wycieki oleju na spodzie osłony silnika;

• kurz i ziemia na kołach;

• lekkie blaknięcie górnych powierzchni;

• miejscowe odsłonięcie aluminium na krawędziach paneli serwisowych.

Nie należy pokrywać całego modelu równomiernymi srebrnymi odpryskami. Bardziej realistycznie wyglądają niewielkie uszkodzenia skoncentrowane wokół kabiny, silnika, uzbrojenia i najczęściej otwieranych pokryw.

Dane zestawu oraz warianty oznakowania potwierdza katalog Scalemates.