Hasegawa A2-00132 – Nakajima Ki-44-II Shōki „Tojo” 1/72

Warianty oznakowania

Zestaw pozwala wykonać jeden z dwóch samolotów lotnictwa Cesarskiej Armii Japońskiej:

• 47. Sentai, Narimasu, Japonia, 1945 rok – samolot pozostawiony w naturalnym metalu, z barwnymi oznaczeniami obrony wysp macierzystych;

• 85. Sentai, major Saitō, Kanton, Chiny, 1944 rok – samolot z nieregularnym zielono-khaki kamuflażem naniesionym na powierzchnię w kolorze naturalnego aluminium.

Warianty różnią się nie tylko malowaniem, lecz także wybranymi elementami osłony kabiny, celownika i uzbrojenia. Należy zwrócić uwagę na oznaczenia części w instrukcji przed rozpoczęciem montażu.

Opis produktu

Hasegawa A2-00132 Nakajima Ki-44-II Shōki to plastikowy model jednego z najbardziej charakterystycznych japońskich myśliwców przechwytujących II wojny światowej. Zestaw wykonano w skali 1/72 i wyposażono w kalkomanie dla dwóch samolotów reprezentujących odmienne okresy oraz warunki eksploatacji.

Ki-44 zdecydowanie różnił się od takich japońskich myśliwców jak Ki-43 Hayabusa czy A6M Zero. Projektanci świadomie ograniczyli jego zwrotność i zasięg, stawiając na prędkość, przyspieszenie, dobre wznoszenie oraz silniejsze uzbrojenie. Rezultatem był niewielki, ale krępy samolot z dużym silnikiem gwiazdowym i stosunkowo małymi skrzydłami.

Model Hasegawy odwzorowuje charakterystyczną sylwetkę Shōki, w tym dużą osłonę silnika, szeroki kadłub, krótkie skrzydła, osłonę kabiny o ograniczonej widoczności oraz wysokie podwozie. W pudełku znajdują się alternatywne elementy potrzebne do wykonania wybranego wariantu oznakowania.

Największą atrakcją zestawu są dwa całkowicie odmienne schematy malowania. Maszyna 47. Sentai ma efektowne wykończenie w naturalnym metalu, natomiast samolot 85. Sentai pokryto nieregularnymi plamami zieleni i khaki, przez które miejscami widoczne pozostawało aluminiowe poszycie.

Rys historyczny

Pod koniec lat trzydziestych dowództwo lotnictwa Cesarskiej Armii Japońskiej zaczęło poszukiwać nowego rodzaju samolotu. Dotychczas japońscy konstruktorzy koncentrowali się głównie na lekkich, wyjątkowo zwrotnych myśliwcach. Nowa maszyna miała być szybkim przechwytującym samolotem obronnym, zdolnym do błyskawicznego osiągnięcia wysokości, na której znajdowały się bombowce przeciwnika.

Projekt otrzymał oznaczenie Ki-44, a w firmie Nakajima kierował nim inżynier Yasushi Koyama. Pierwszy prototyp wzbił się w powietrze w sierpniu 1940 roku. Podczas prób nowy myśliwiec okazał się mniej zwrotny od Ki-43, ale znacznie przewyższał go prędkością, przyspieszeniem i szybkością wznoszenia.

Samolot otrzymał nazwę Shōki, zaczerpniętą od postaci z japońskiej mitologii odstraszającej złe duchy. Alianci nadali mu nazwę kodową „Tojo”.

Wczesne Ki-44-I napędzał silnik Nakajima Ha-41. W najliczniejszej wersji Ki-44-II zastosowano mocniejszy, czternastocylindrowy silnik gwiazdowy Nakajima Ha-109 o mocy około 1500 KM. Pozwalał on osiągać prędkość około 600 km/h i zapewniał dobre wznoszenie, szczególnie na małych oraz średnich wysokościach.

Uzbrojenie zależało od podwariantu. Samoloty Ki-44-II mogły przenosić wielkokalibrowe karabiny maszynowe Ho-103 kalibru 12,7 mm. Eksperymentalne i krótkoseryjne maszyny otrzymywały także działka Ho-301 kalibru 40 mm, strzelające pociskami rakietowymi. Broń ta miała dużą siłę rażenia, lecz małą prędkość wylotową i krótki skuteczny zasięg.

Pierwsze Ki-44 trafiły do jednostki doświadczalnej działającej w Chinach i Azji Południowo-Wschodniej. Później samoloty walczyły nad Chinami, Birmą, Filipinami, Sumatrą oraz Japonią. Były używane głównie do przechwytywania bombowców i osłony ważnych obiektów.

W końcowym okresie wojny szczególne znaczenie miała 47. Sentai, broniąca Tokio przed nalotami B-29. Shōki potrafił osiągnąć wysokość amerykańskich bombowców, lecz jego możliwości ograniczały brak turbosprężarki, spadek mocy silnika oraz słabsze osiągi na bardzo dużych wysokościach.

Ki-44 nie był samolotem łatwym w pilotażu. Duże obciążenie powierzchni skrzydeł powodowało wysoką prędkość lądowania, a przeciągnięcie mogło nastąpić gwałtownie. Doświadczeni piloci cenili jednak jego szybkość, nurkowanie, wznoszenie i odporność konstrukcji.

Wyprodukowano około 1200 egzemplarzy wszystkich wersji. Ki-44 pozostawał w służbie do końca wojny, choć był stopniowo zastępowany przez nowocześniejszy Nakajima Ki-84 Hayate.

Proponowane farby z Osnowa.pl

Kolory wspólne dla obu wariantów

• Mr.Hobby H008 Silver – naturalne aluminium kadłuba, skrzydeł i powierzchni dolnych.

• Mr.Hobby H058 Interior Green – kabina pilota i wybrane elementy wewnętrzne.

• Mr.Hobby H012 Flat Black – tablica przyrządów, uzbrojenie i drobne wyposażenie.

• Mr.Hobby H047 Red Brown – łopaty śmigła.

• Mr.Hobby H077 Tire Black – opony podwozia.

• Mr.Hobby H329 Yellow FS13538 – pasy identyfikacyjne na krawędziach natarcia skrzydeł i końcówki śmigła.

Kamuflaż samolotu 85. Sentai

• Mr.Hobby H060 IJA Green – zielone plamy kamuflażu japońskiego lotnictwa armii.

• Mr.Hobby H081 Khaki – brązowawo-khaki plamy uzupełniające kamuflaż.

• Mr.Hobby H015 Bright Blue – niebieski kołpak śmigła maszyny 85. Sentai.

Oznaczenia i detale

• Mr.Hobby H327 Red FS11136 – ewentualne poprawki Hinomaru i czerwone oznaczenia jednostek.

• Mr.Hobby H316 White FS17875 – białe pasy obrony Japonii, obwódki znaków państwowych i podkład pod żółty kolor.

Wariant 47. Sentai – naturalny metal

W przypadku samolotu z Narimasu podstawą będzie H008 Silver. Aby model nie wyglądał jak jednolita srebrna bryła, warto:

• pozostawić główne powierzchnie w stonowanym aluminium;

• delikatnie przyciemnić wybrane pokrywy serwisowe;

• rozjaśnić pojedyncze panele na kadłubie;

• pomalować materiałowe powierzchnie sterowe nieco bardziej matowym odcieniem;

• ograniczyć końcowy lakier matowy, aby zachować metaliczny charakter powierzchni.

Metal nie powinien przypominać chromu. Eksploatowane aluminium miało umiarkowany połysk i było miejscami zmatowione przez warunki atmosferyczne oraz obsługę naziemną.

Wariant 85. Sentai – kamuflaż plamisty

Samolot majora Saitō miał naturalnie metaliczne powierzchnie pokryte nieregularnym kamuflażem. Najlepiej wykonać go następująco:

1. Pomalować cały płatowiec kolorem H008 Silver.

2. Zabezpieczyć metal cienką warstwą lakieru.

3. Nanieść nieregularne zielone plamy H060.

4. Dodać mniejsze plamy lub przebarwienia H081 Khaki.

5. Pozostawić pomiędzy nimi widoczne fragmenty aluminium.

6. Nie wykonywać plam w idealnie równych odstępach.

7. Zachować nieregularne i miejscami półprzezroczyste krawędzie.

Kamuflaż nanoszony w warunkach polowych nie był idealnie równy. W skali 1/72 najlepiej wykonać go aerografem z małej odległości albo drobną gąbką, poprawiając kształty cienkim pędzlem.

Wskazówki dotyczące weatheringu

Dla wariantu 47. Sentai odpowiednie będą:

• delikatne smugi spalin za rurami wydechowymi;

• niewielkie wycieki oleju pod silnikiem;

• ślady obsługi przy panelach serwisowych;

• zmatowienie aluminium na górnych powierzchniach;

• kurz na kołach i we wnękach podwozia.

Wariant 85. Sentai może mieć mocniejsze ślady eksploatacji:

• przetarcia i odpryski zielonych oraz khaki plam;

• widoczne aluminium przy wejściu do kabiny;

• miejscowe starcie kamuflażu na krawędziach natarcia;

• ciemne osady przy wylotach uzbrojenia;

• kurz i zabrudzenia charakterystyczne dla lotnisk w Chinach.

Ponieważ kamuflaż nanoszono na metal, odpryski powinny odsłaniać aluminium. Najbardziej naturalnie będą wyglądały wokół kabiny, paneli silnika, pokryw uzbrojenia i krawędzi skrzydeł.

Dane zestawu potwierdza katalog Scalemates, a kalkomanie obejmują maszyny 47. i 85. Sentai.