Academy 12484 Supermarine Spitfire Mk.XIVc – 1/72

Opis produktu

Academy 12484 przedstawia jedną z najszybszych i najmocniejszych wersji legendarnego brytyjskiego myśliwca – Supermarine Spitfire Mk.XIVc. W przeciwieństwie do wcześniejszych odmian napędzanych silnikami Merlin, Mk.XIV otrzymał potężny silnik Rolls-Royce Griffon, pięciołopatowe śmigło oraz powiększone usterzenie.

Model ma delikatne, wgłębne linie podziału poszycia oraz dobrze zaznaczone powierzchnie sterowe. Kabina zawiera fotel, płytę pancerną, tablicę przyrządów, drążek sterowy, pedały i elementy wyposażenia bocznego.

Producent dołączył dwa warianty osłony kabiny. Jednoczęściowy element pozwala wykonać kabinę zamkniętą, natomiast zestaw złożony z kilku części umożliwia jej przedstawienie w pozycji otwartej. Dzięki temu można wyeksponować pomalowane wnętrze.

Charakterystycznymi elementami późnego Spitfire’a są wydłużona osłona silnika Griffon, duże pięciołopatowe śmigło, głębsze chłodnice pod skrzydłami oraz powiększony statecznik pionowy. Model dobrze pokazuje, jak daleko rozwinęła się konstrukcja wywodząca się jeszcze z połowy lat trzydziestych.

Oznakowanie

Zestaw zawiera kalkomanie dla samolotu:

• Supermarine Spitfire F Mk.XIVc

• numer seryjny RB159

• kod jednostki DW

• kod indywidualny D

• pełne oznaczenie DW-D

• No. 610 „County of Chester” Squadron RAF

• pilot: Squadron Leader R.A. Newbery

• baza: Friston, Sussex

• okres: lipiec 1944 roku

• kamuflaż RAF Day Fighter Scheme

RB159 był osobistym samolotem dowódcy 610 Squadron. Maszyna jest znana z oficjalnych fotografii RAF wykonanych 3 lipca 1944 roku w bazie Friston.

W zestawie znajdują się elementy uzbrojenia rakietowego, ale rakiety nie są właściwe dla dostarczonego oznakowania RB159 z 610 Squadron. Jeżeli model ma przedstawiać ten konkretny samolot, najlepiej pozostawić skrzydła bez rakiet.

Rys historyczny

Supermarine Spitfire został zaprojektowany przez Reginalda J. Mitchella jako nowoczesny jednomiejscowy myśliwiec przechwytujący. Prototyp K5054 odbył pierwszy lot 5 marca 1936 roku. Samolot wszedł do służby w Royal Air Force w 1938 roku.

Wczesne Spitfire’y napędzały silniki Rolls-Royce Merlin. Konstrukcja była jednak nieustannie rozwijana. Wprowadzano nowe skrzydła, uzbrojenie, sprężarki, osłony kabiny i wyposażenie. Spitfire pozostał w produkcji przez cały okres II wojny światowej.

Wraz ze wzrostem osiągów niemieckich samolotów rozpoczęto prace nad Spitfire’em z większym silnikiem Rolls-Royce Griffon. Pierwsze próby Griffona w płatowcu Spitfire’a doprowadziły do powstania kilku wersji przejściowych, a następnie seryjnego Mk.XII.

Spitfire Mk.XIV połączył płatowiec rozwinięty z rodziny Mk.VIII z dwustopniowo doładowanym silnikiem Griffon 65. Jednostka napędowa rozwijała około 2000 KM i obracała pięciołopatowe śmigło.

Zastosowanie Griffona wymagało przeprojektowania przedniej części kadłuba oraz powiększenia usterzenia. Śmigło obracało się w przeciwnym kierunku niż w wersjach z silnikiem Merlin, co wymagało od pilotów przyzwyczajenia się do odmiennego zachowania samolotu podczas startu.

Mk.XIV osiągał prędkość około 715–720 km/h i miał bardzo dobre wznoszenie. Na małej i średniej wysokości należał do najszybszych alianckich myśliwców tłokowych. Pierwsze samoloty weszły do służby operacyjnej na początku 1944 roku.

Walka z pociskami V-1

Jednym z najważniejszych zadań Spitfire’ów Mk.XIV było przechwytywanie niemieckich latających bomb V-1. Pociski poruszały się z prędkością przekraczającą możliwości większości wcześniejszych alianckich myśliwców, szczególnie na małej wysokości.

Duża prędkość i dobre przyspieszenie Mk.XIV pozwalały dogonić V-1, zająć pozycję do strzału i zniszczyć pocisk nad terenem niezabudowanym. Piloci atakowali ogniem działek albo podlatywali bardzo blisko i zakłócali przepływ powietrza pod skrzydłem V-1, przewracając pocisk bez użycia uzbrojenia.

610 Squadron był jedną z pierwszych jednostek wyposażonych w Spitfire’y Mk.XIV. Dywizjon odegrał istotną rolę w kampanii przeciwko V-1 latem 1944 roku, niszcząc około 50 latających bomb.

Dalsza służba

Po zmniejszeniu zagrożenia ze strony V-1 jednostki Mk.XIV skierowano do Europy Zachodniej. Samoloty wykonywały patrole myśliwskie, osłaniały wojska lądowe, atakowały cele za linią frontu i zwalczały niemieckie samoloty rozpoznawcze.

Spitfire’y Mk.XIV uczestniczyły także w starciach z odrzutowymi Messerschmittami Me 262 i Arado Ar 234. Nie mogły dorównać im prędkością w locie poziomym, ale mogły wykorzystać przewagę podczas wznoszenia, manewrowania, startu lub podejścia przeciwnika do lądowania.

No. 610 Squadron RAF

610 Squadron „County of Chester” powstał w 1936 roku jako jednostka Auxiliary Air Force. Początkowo używał lekkich bombowców Hawker Hart i Hind, a przed wybuchem wojny został przekształcony w dywizjon myśliwski.

Jednostka walczyła podczas ewakuacji Dunkierki i bitwy o Anglię. W kolejnych latach wykonywała ofensywne loty nad okupowaną Europą. W 1944 roku 610 Squadron znalazł się wśród pierwszych jednostek wyposażonych w Spitfire’y Mk.XIV.

Kodami rozpoznawczymi dywizjonu były litery DW. Samolot dowódcy, RB159, nosił kod indywidualny D, tworząc pełne oznaczenie DW-D.

Proponowane farby z oferty Osnowa.pl

Kamuflaż RAF Day Fighter Scheme

• Mr. Hobby H073 Dark Green – zielone pola kamuflażu

• Mr. Hobby H075 Dark Sea Gray – przybliżony odpowiednik Ocean Grey

• Mr. Hobby H335 Medium Sea Grey – dolne powierzchnie

• Mr. Hobby H074 Sky – pas na kadłubie i kołpak śmigła

• Mr. Hobby H058 Interior Green – wnętrze kabiny

• Mr. Hobby H012 Flat Black – tablica przyrządów, śmigło i detale

• Mr. Hobby H329 Yellow – końcówki łopat śmigła i pasy na krawędziach skrzydeł

• Mr. Hobby H001 White – elementy oznakowania

• Mr. Hobby H003 Red – światła, oznaczenia i drobne detale

• Mr. Hobby H077 Tire Black – opony

• Mr. Hobby H018 Steel – golenie podwozia i elementy mechaniczne

• Mr. Hobby H008 Silver – wnęki podwozia, obręcze i siłowniki

• Mr. Hobby H076 Burnt Iron – rury wydechowe

Wskazówki dotyczące malowania

Spitfire RB159 jest dobrze udokumentowany na fotografiach, dlatego warto wykonać go jako stosunkowo zadbany samolot dowódcy dywizjonu. Powierzchnie nie muszą być jednak całkowicie czyste.

Na modelu można wykonać:

• smugi spalin za rurami wydechowymi;

• delikatne osmalenia przy wylotach działek i karabinów;

• odpryski przy wejściu do kabiny;

• zabrudzenia pod silnikiem;

• ślady płynów przy podwoziu;

• lekkie płowienie górnych powierzchni;

• delikatne smugi za chłodnicami.

Warto zwrócić uwagę na asymetryczny układ chłodnic pod skrzydłami i prawidłowe ustawienie pięciu łopat śmigła. Przed przyklejeniem zespołu śmigła najlepiej wykorzystać dołączony przyrząd lub szablon montażowy.

Źródła danych: Imperial War Museums – RB159, Scalemates, Modeling Madness, Kings Hobby.