Academy 12467 Messerschmitt Bf 109G-6 – 1/72

Opis produktu

Academy 12467 umożliwia zbudowanie modelu Messerschmitta Bf 109G-6 w skali 1/72. „Gustav” był najliczniejszą rodziną produkcyjną Bf 109 i jednym z podstawowych niemieckich myśliwców używanych w drugiej połowie II wojny światowej.

Model odwzorowuje najbardziej rozpoznawalne cechy wersji G-6, w tym charakterystyczne wypukłe osłony zamków karabinów maszynowych MG 131, nazywane potocznie „Beule”. Powierzchnie płatowca mają wgłębne linie podziału blach oraz zaznaczone detale konstrukcyjne.

Kabina pilota zawiera fotel, tablicę przyrządów, drążek sterowy i podstawowe wyposażenie. Przezroczysta osłona kabiny może zostać zamontowana jako otwarta lub zamknięta. Osobno wykonano golenie podwozia, koła, osłony, śmigło oraz jego kołpak.

Zestaw pozwala również wykonać wersję przystosowaną do działań w ciepłym i zapylonym klimacie. Warianty oznaczone jako Trop otrzymywały między innymi filtr przeciwpyłowy umieszczony przy wlocie powietrza do sprężarki. Dodatkowe działka podskrzydłowe umożliwiają przedstawienie odmiany Bf 109G-6/R6, przeznaczonej przede wszystkim do zwalczania ciężkich formacji bombowych.

Warianty oznakowania

W zestawie znajdują się kalkomanie dla trzech samolotów Luftwaffe:

Bf 109G-6/R6 Trop – Uffz. Georg Amon, 7./JG 53

Samolot pilotowany przez podoficera Georga Amona z 7. Staffel Jagdgeschwader 53, Sycylia, czerwiec 1943 roku. Maszyna posiadała wyposażenie tropikalne oraz dodatkowe działka MG 151/20 w gondolach pod skrzydłami.

Bf 109G-6 – Hptm. Gerhard Barkhorn, II./JG 52

Samolot kapitana Gerharda Barkhorna, dowódcy II. Gruppe Jagdgeschwader 52, używany na froncie wschodnim. Maszyna nosiła typowy kamuflaż Luftwaffe złożony z kolorów RLM 74, RLM 75 i RLM 76, uzupełniony plamkami na bokach kadłuba oraz oznaczeniami dowódcy jednostki.

Gerhard Barkhorn był jednym z najskuteczniejszych niemieckich pilotów myśliwskich. Większość lotów bojowych wykonał na froncie wschodnim, służąc w JG 52.

Bf 109G-6 Trop – Oblt. Emil Clade, 7./JG 27

Samolot porucznika Emila Cladego z 7. Staffel Jagdgeschwader 27, Grecja, styczeń 1944 roku. Maszyna była wyposażona w tropikalny filtr przeciwpyłowy, lecz nie oznacza to automatycznie pustynnego kamuflażu – w tym okresie samoloty działające w Grecji często nosiły standardowe europejskie barwy RLM 74/75/76.

Zawartość i trzy warianty oznakowania potwierdza zestawienie Academy 12467 Bf 109G-6.

Rys historyczny

Messerschmitt Bf 109 został zaprojektowany w latach 30. XX wieku pod kierownictwem Willy’ego Messerschmitta. Prototyp oblatano w 1935 roku, a pierwszym konfliktem, w którym samolot został sprawdzony bojowo, była wojna domowa w Hiszpanii.

W chwili wybuchu II wojny światowej Bf 109 stanowił podstawowe wyposażenie niemieckich jednostek myśliwskich. Kolejne wersje brały udział w kampanii polskiej, walkach nad Francją, bitwie o Anglię, działaniach w Afryce Północnej, na froncie wschodnim oraz w obronie terytorium Niemiec.

Rodzina Bf 109G weszła do służby w 1942 roku. Najważniejszą zmianą było zastosowanie silnika Daimler-Benz DB 605A, oferującego większą moc niż jednostka napędowa wcześniejszego Bf 109F. Wzrost osiągów okupiono jednak zwiększeniem masy samolotu oraz pogorszeniem części jego właściwości pilotażowych.

Powstanie wersji G-6

Bf 109G-6 pojawił się na początku 1943 roku. Dwa karabiny maszynowe MG 17 kalibru 7,92 mm, umieszczone nad silnikiem w poprzednich odmianach, zastąpiono cięższymi karabinami MG 131 kalibru 13 mm. Większe zamki broni nie mieściły się pod standardową osłoną silnika, dlatego po jej bokach dodano charakterystyczne wypukłości.

Podstawowe uzbrojenie Bf 109G-6 składało się z:

• działka MG 151/20 kalibru 20 mm strzelającego przez wał śmigła;

• dwóch karabinów maszynowych MG 131 kalibru 13 mm nad silnikiem;

• opcjonalnych gondoli z działkami MG 151/20 pod skrzydłami.

Dodatkowe działka znacznie zwiększały siłę ognia, ale jednocześnie pogarszały prędkość, zwrotność i tempo wznoszenia samolotu. Konfigurację tę stosowano głównie podczas przechwytywania ciężkich bombowców.

Bf 109G-6 był wielokrotnie modyfikowany podczas produkcji. Poszczególne samoloty mogły różnić się rodzajem osłony kabiny, usterzeniem, kołami, antenami oraz wyposażeniem. Późniejsze egzemplarze otrzymywały między innymi poprawiającą widoczność osłonę Erla oraz wyższe, często drewniane usterzenie pionowe.

Mimo wprowadzenia Focke-Wulfa Fw 190 Bf 109 pozostał jednym z najważniejszych myśliwców Luftwaffe aż do końca wojny. Łączna produkcja wszystkich odmian przekroczyła 33 000 egzemplarzy, dzięki czemu był jednym z najliczniej budowanych samolotów myśliwskich w historii.

Proponowane farby z oferty Osnowa.pl

Podstawowy kamuflaż Luftwaffe

• Mr.Hobby H068 RLM 74 Dark Gray – ciemniejsze pola kamuflażu na górnych powierzchniach

• Mr.Hobby H069 RLM 75 Gray – jaśniejsze pola kamuflażu

• Mr.Hobby H417 RLM 76 Light Blue – dolne powierzchnie i boki kadłuba

• Mr.Hobby H413 RLM 04 Yellow – żółte oznaczenia identyfikacyjne i końcówki łopat śmigła

• Mr.Hobby H001 White – pasy teatru działań i elementy oznakowania

Kabina i wnętrze

• Mr.Hobby H416 RLM 66 Black Gray – wnętrze kabiny, fotel i tablica przyrządów

• Mr.Hobby H070 RLM 02 Gray – wnęki oraz wewnętrzne powierzchnie elementów konstrukcyjnych

• Mr.Hobby H012 Flat Black – przyrządy, uzbrojenie i drobne wyposażenie

• Mr.Hobby H003 Red – uchwyty, oznaczenia ostrzegawcze i drobne detale

Podwozie, śmigło i silnik

• Mr.Hobby H065 RLM 70 Black Green – łopaty śmigła

• Mr.Hobby H018 Steel – golenie podwozia i metalowe elementy uzbrojenia

• Mr.Hobby H076 Burnt Iron – rury wydechowe

• Mr.Hobby H077 Tire Black – opony

Ostateczne rozmieszczenie żółtych i białych oznaczeń identyfikacyjnych należy dopasować do wybranego wariantu zgodnie z instrukcją. Samoloty służące na różnych frontach nosiły odmienne pasy i kolorowe elementy szybkiej identyfikacji.

Wskazówki dotyczące malowania

Typowy kamuflaż Bf 109G-6 składał się z geometrycznych pól RLM 74 i RLM 75 na skrzydłach oraz górze kadłuba. Spód malowano RLM 76. Na bokach kadłuba nanoszono nieregularne plamki RLM 74 i RLM 75, czasem uzupełniane innymi kolorami dostępnymi w jednostce.

W skali 1/72 plamki kamuflażu powinny być niewielkie i delikatnie rozmyte. Przy malowaniu aerografem warto użyć mocno rozcieńczonej farby, niskiego ciśnienia i nanosić kolor stopniowo. Zbyt duże i kontrastowe plamy mogą zaburzyć proporcje niewielkiego modelu.

Wariant R6 z działkami podskrzydłowymi powinien otrzymać subtelne ślady prochu przy wylotach luf. Za rurami wydechowymi można wykonać brunatnoszare smugi, prowadzone wąsko wzdłuż boków kadłuba.

Bf 109 często operowały z lotnisk polowych, dlatego na kołach i spodzie płatowca można zastosować kurz, pył oraz niewielkie ślady błota. Zużycie farby warto skoncentrować na krawędzi kabiny, nasadach skrzydeł i pokrywach obsługowych silnika.