Academy 12466 Hawker Tempest V – 1/72

Opis produktu

Academy 12466 pozwala zbudować model jednego z najlepszych alianckich myśliwców tłokowych końcowego okresu II wojny światowej. Hawker Tempest Mk.V był rozwinięciem Typhoona, ale otrzymał nowe, cieńsze skrzydło, wydłużony kadłub, większe usterzenie oraz poprawioną aerodynamikę. Zmiany te znacząco zwiększyły prędkość i zwrotność samolotu.

Model ma delikatne, wgłębne linie podziału poszycia oraz dobrze zaznaczone powierzchnie sterowe. Kabina składa się między innymi z fotela, ramy mocującej, tablicy przyrządów, pedałów steru kierunku i drążka sterowego. Na wewnętrznych powierzchniach kadłuba odwzorowano elementy konstrukcji oraz część wyposażenia bocznego.

Przezroczysta osłona kabiny może zostać zamontowana w pozycji otwartej, dzięki czemu wnętrze pozostaje widoczne. Zestaw zawiera również szczegółowe golenie podwozia, koła, pokrywy oraz elementy wnęk podwozia.

Na szczególną uwagę zasługują kalkomanie pozwalające wykonać samoloty dwóch znanych asów alianckich: francuskiego pilota Pierre’a Clostermanna oraz nowozelandzkiego asa Evana D. Mackiego.

Warianty oznakowania

Hawker Tempest Mk.V NV724, JF-E „Le Grand Charles”

• pilot: Flight Lieutenant Pierre Clostermann

• jednostka: No. 3 Squadron RAF

• miejsce: Kopenhaga, Dania

• okres: lato 1945 roku

• oznaczenia zwycięstw pod kabiną

• Krzyż Lotaryński na przedniej części kadłuba

• herb jednostki na stateczniku

• osobista nazwa „Le Grand Charles”

Uwaga: kalkomanie przedstawiają powojenny wygląd samolotu, używany przez Clostermanna podczas uroczystości i lotów pokazowych latem 1945 roku. Nie jest to dokładnie to samo oznakowanie, które jego maszyna nosiła podczas ostatnich walk w maju 1945 roku.

Hawker Tempest Mk.V SN228, EDM

• pilot: Wing Commander Evan Dall Mackie

• jednostka: No. 122 Wing RAF

• miejsce: Fassberg, Niemcy

• okres: maj 1945 roku

• oznaczenie indywidualne EDM, utworzone od inicjałów pilota

Evan Dall Mackie był pochodzącym z Nowej Zelandii asem myśliwskim. Walczył między innymi na samolotach Spitfire i Tempest, a pod koniec wojny dowodził 122. Skrzydłem RAF.

Rys historyczny

Hawker Tempest powstał jako głęboka modernizacja Typhoona. Typhoon miał bardzo dobre osiągi na małej wysokości, ale jego grube skrzydło powodowało znaczny opór i ograniczało prędkość na większych wysokościach. Konstruktor Sydney Camm rozpoczął więc prace nad wersją wyposażoną w znacznie cieńszy płat o laminarnym profilu.

Początkowo projekt nosił nazwę Typhoon II, lecz skala wprowadzonych zmian była tak duża, że samolot otrzymał nową nazwę Tempest. Pierwszy prototyp odbył lot 2 września 1942 roku.

Tempest Mk.V zachował charakterystyczny silnik Napier Sabre i dużą chłodnicę umieszczoną pod przednią częścią kadłuba. Zastosowano jednak nowe skrzydła, wydłużono kadłub oraz powiększono statecznik pionowy. Ponieważ cieńsze skrzydła mieściły mniej paliwa, dodatkowe zbiorniki umieszczono w kadłubie.

Sercem wersji Mk.V był dwudziestoczterocylindrowy silnik Napier Sabre II o mocy przekraczającej 2100 KM. Napędzał on duże, czterołopatowe śmigło. Samolot osiągał prędkość około 695 km/h i należał do najszybszych alianckich myśliwców tłokowych na małej i średniej wysokości.

Uzbrojenie składało się z czterech działek Hispano kalibru 20 mm. W późniejszych maszynach zastosowano krótsze działka Hispano Mk.V, których lufy nie wystawały tak wyraźnie poza krawędź natarcia skrzydła. Tempest mógł również przenosić bomby, rakiety lub dodatkowe zbiorniki paliwa.

Pierwsze dywizjony Tempestów osiągnęły gotowość bojową na początku 1944 roku. Samoloty początkowo przeznaczono do osłony planowanego lądowania w Normandii oraz zwalczania niemieckich myśliwców na małej wysokości.

Po rozpoczęciu niemieckich ataków pociskami V-1 Tempesty skierowano do ich przechwytywania. Duża prędkość, silne uzbrojenie i dobre przyspieszenie sprawiły, że były jednymi z najskuteczniejszych samolotów używanych przeciwko latającym bombom. Piloci Tempestów zniszczyli setki V-1.

Po wyzwoleniu odpowiednich lotnisk na kontynencie dywizjony Tempestów przeniesiono do Europy Zachodniej. Ich podstawowymi zadaniami stały się swobodne polowania na niemieckie samoloty, osłona wojsk lądowych i atakowanie transportu przeciwnika.

Tempesty były szczególnie skuteczne w zwalczaniu samolotów operujących na małej wysokości. Ich piloci odnieśli również zwycięstwa nad odrzutowymi Messerschmittami Me 262, zazwyczaj atakując je podczas startu, podejścia do lądowania albo w sytuacji, gdy niemieckie maszyny nie mogły wykorzystać przewagi prędkości.

Pierre Clostermann

Pierre Clostermann był jednym z najbardziej znanych francuskich pilotów myśliwskich II wojny światowej. Po upadku Francji dołączył do Sił Powietrznych Wolnej Francji i walczył w jednostkach Royal Air Force.

Latał między innymi na Spitfire’ach i Tempestach. Uczestniczył w licznych misjach eskortowych, przechwyceniach oraz atakach na niemieckie lotniska i transport. Po wojnie opisał swoje doświadczenia w książce „Le Grand Cirque”, wydanej w Polsce pod tytułem „Wielki cyrk”.

Liczba zwycięstw przypisywanych Clostermannowi różni się w zależności od przyjętego sposobu liczenia. Nie zmienia to faktu, że pozostaje on jednym z najbardziej rozpoznawalnych francuskich lotników wojennych.

Proponowane farby z oferty Osnowa.pl

Kamuflaż RAF Day Fighter Scheme

• Mr. Hobby H073 Dark Green – zielone pola kamuflażu

• Mr. Hobby H075 Dark Sea Gray – przybliżony odpowiednik Ocean Grey

• Mr. Hobby H335 Medium Sea Grey – dolne powierzchnie

• Mr. Hobby H074 Sky – pas na kadłubie i elementy oznakowania

• Mr. Hobby H012 Flat Black – wnętrze kabiny, tablica przyrządów i śmigło

• Mr. Hobby H058 Interior Green – wybrane wewnętrzne elementy konstrukcji

• Mr. Hobby H001 White – elementy oznakowania

• Mr. Hobby H077 Tire Black – opony

• Mr. Hobby H018 Steel – golenie podwozia i elementy mechaniczne

• Mr. Hobby H008 Silver – wnęki podwozia, obręcze i siłowniki

• Mr. Hobby H329 Yellow – końcówki łopat śmigła i oznaczenia uzbrojenia

• Mr. Hobby H003 Red – kołpak śmigła lub elementy oznakowania zależnie od wariantu

• Mr. Hobby H076 Burnt Iron – rury wydechowe

Wskazówki dotyczące malowania

Wnętrza kabin późnych Tempestów były w znacznej części czarne. Zamiast malować całą kabinę kolorem RAF Interior Green, warto zastosować matową czerń na tablicy przyrządów, ramach i większości wyposażenia. Zieleń można wykorzystać jedynie na wybranych elementach konstrukcyjnych, zgodnie z dokumentacją wybranego samolotu.

Na modelu warto wykonać:

• długie ślady spalin za rurami wydechowymi;

• osmalenia przy wylotach działek;

• delikatne odpryski przy kabinie i nasadach skrzydeł;

• zabrudzenia pod kadłubem;

• ślady błota i kurzu na kołach oraz osłonach podwozia;

• subtelne zróżnicowanie odcieni poszczególnych paneli;

• smugi oleju i paliwa wokół dolnej części silnika.

Samoloty Clostermanna i Mackiego z maja–lipca 1945 roku mogą być wykonane jako stosunkowo zadbane maszyny dowódców. Postarzanie powinno być zauważalne, ale nie tak intensywne jak w przypadku samolotów długo operujących z prowizorycznych, błotnistych lotnisk.

Źródła danych zestawu: Scalemates, Kings Hobby, Modeling Madness – opis zestawu i oznakowań.