Academy 12465 P-40M/N Warhawk – 1/72

Opis produktu

Academy 12465 to plastikowy model samolotu Curtiss P-40 Warhawk w skali 1/72. Zestaw zawiera alternatywne części pozwalające zbudować jedną z dwóch późnych wersji tego amerykańskiego myśliwca – P-40M albo P-40N.

Model wyróżnia się delikatnymi, wgłębnymi liniami podziału blach i odwzorowaniem najważniejszych detali płatowca. Kabina pilota składa się z fotela, tablicy przyrządów, orczyka, pedałów steru kierunku oraz pozostałych elementów wyposażenia. Producent przygotował również osobne golenie podwozia, koła, pokrywy i wnęki podwozia.

Różnice pomiędzy odmianami M i N odwzorowano za pomocą wymiennych elementów kadłuba oraz odpowiednich osłon kabiny. W zestawie znajdują się dwa rodzaje kół, a pod kadłubem można zamontować dodatkowy zbiornik paliwa albo bombę. Dzięki temu miniatura może przedstawiać zarówno myśliwiec eskortowy, jak i samolot wykonujący zadania szturmowe.

P-40M/N Academy jest ciekawą propozycją dla modelarzy zainteresowanych lotnictwem amerykańskim, brytyjskim i australijskim. Trzy wyraźnie różniące się schematy malowania pozwalają wykonać model w kamuflażu europejskim, pustynnym albo charakterystycznym oznakowaniu samolotów walczących na Pacyfiku.

Warianty oznakowania

Zestaw zawiera kalkomanie dla trzech samolotów:

P-40N Warhawk – 74th Fighter Squadron, 23rd Fighter Group, USAAF

Samolot używany na obszarze Chin. Maszyna nosi amerykański kamuflaż Olive Drab na górnych powierzchniach i Neutral Gray od spodu, uzupełniony nieregularnymi plamami zieleni. Oznakowanie nawiązuje do tradycji słynnej American Volunteer Group – „Flying Tigers”.

P-40N Warhawk „Cleopatra III” – 80 Squadron RAAF

Australijski samolot operujący na południowo-zachodnim Pacyfiku. Model otrzymuje kamuflaż z ciemnozielonymi powierzchniami górnymi i szarym spodem. Charakterystycznymi elementami są rozległe białe pola identyfikacyjne na usterzeniu oraz krawędziach skrzydeł.

Kittyhawk Mk III – 112 Squadron RAF, Sycylia

Brytyjski P-40M z 112 Squadron RAF, jednostki znanej z malowania paszczy rekina na osłonach chłodnicy swoich samolotów. Maszyna otrzymała pustynny kamuflaż Middle Stone i Dark Earth na górze oraz Azure Blue od spodu, a także czerwony kołpak śmigła.

Trzy wymienione warianty oraz wyposażenie zestawu potwierdza szczegółowa recenzja Academy P-40M/N.

Rys historyczny

Curtiss P-40 powstał jako rozwinięcie wcześniejszego myśliwca P-36 Hawk. Konstruktorzy firmy Curtiss-Wright połączyli płatowiec P-36 z chłodzonym cieczą silnikiem rzędowym Allison V-1710. Prototyp XP-40 wzbił się w powietrze w 1938 roku, a niedługo później rozpoczęto produkcję seryjną.

P-40 nie osiągał na dużych wysokościach parametrów porównywalnych z późniejszymi wersjami Spitfire’a, Messerschmittem Bf 109 czy Mustangiem. Brak wielostopniowej sprężarki ograniczał osiągi jego silnika wysoko nad ziemią. Na małych i średnich wysokościach samolot pozostawał jednak groźnym przeciwnikiem. Był wytrzymały, dobrze uzbrojony i odporny na trudne warunki eksploatacji.

Warhawki walczyły niemal na wszystkich frontach II wojny światowej. Używały ich między innymi siły powietrzne Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Australii, Nowej Zelandii, Związku Radzieckiego, Chin i Wolnej Francji. W lotnictwie brytyjskim późne odmiany P-40 występowały pod nazwami Kittyhawk Mk III i Kittyhawk Mk IV.

P-40M

Wersja P-40M weszła do produkcji pod koniec 1942 roku. Otrzymała silnik Allison V-1710-81 oraz charakterystyczne perforowane panele wentylacyjne przed rurami wydechowymi. Zbudowano około 600 samolotów tej odmiany. Znaczna część trafiła do aliantów w ramach programu Lend-Lease.

W RAF P-40M nosił oznaczenie Kittyhawk Mk III. Maszyny tego typu walczyły między innymi w Afryce Północnej, we Włoszech, na Dalekim Wschodzie oraz na Pacyfiku.

P-40N

P-40N był ostatnią i najliczniej produkowaną wersją Warhawka. Konstruktorzy zmniejszyli masę płatowca, a w kolejnych seriach zastosowali zmodyfikowaną tylną część kabiny, poprawiającą widoczność pilota. Powstało ponad 5200 egzemplarzy P-40N.

W 1943 i 1944 roku P-40N był już stopniowo zastępowany w roli myśliwca przez nowocześniejsze konstrukcje. Nadal dobrze sprawdzał się jednak w zadaniach eskortowych, rozpoznawczych i szturmowych. Szczególnie intensywnie wykorzystywano go na obszarze Chin, Birmy, Indii oraz południowo-zachodniego Pacyfiku.

Proponowane farby z oferty Osnowa.pl

Wariant USAAF – Olive Drab i Neutral Gray

• Mr.Hobby H304 Olive Drab FS 34087 – podstawowy kolor górnych powierzchni

• Mr.Hobby H053 Neutral Gray – dolne powierzchnie

• Mr.Hobby H006 Green – punkt wyjścia do wykonania zielonych plam na kamuflażu

• Mr.Hobby H001 White – oznaczenia i detale

Wariant RAF – kamuflaż pustynny

• Mr.Hobby H071 Middle Stone – jasny kolor górnego kamuflażu

• Mr.Hobby H072 Dark Earth – brązowe pola kamuflażu

• Mr.Hobby H323 Light Blue – kolor zbliżony do Azure Blue na dolnych powierzchniach

• Mr.Hobby H003 Red – kołpak śmigła i detale paszczy rekina

• Mr.Hobby H001 White – zęby i pozostałe detale oznakowania

H323 jest propozycją modelarskiego przybliżenia barwy Azure Blue, a nie jej ścisłym odpowiednikiem. Odcień można skorygować niewielkim dodatkiem bieli i niebieskiego.

Wariant australijski RAAF „Cleopatra III”

• Mr.Hobby H073 Dark Green – zielone powierzchnie kamuflażu

• Mr.Hobby H053 Neutral Gray – szare powierzchnie dolne

• Mr.Hobby H001 White – białe usterzenie i pola identyfikacyjne na skrzydłach

Kabina, podwozie i pozostałe detale

• Mr.Hobby H058 Interior Green – wnętrze kabiny

• Mr.Hobby H012 Flat Black – tablica przyrządów, uzbrojenie i łopaty śmigła

• Mr.Hobby H018 Steel – golenie podwozia i metalowe detale

• Mr.Hobby H076 Burnt Iron – rury wydechowe

• Mr.Hobby H077 Tire Black – opony

• Mr.Hobby H329 Yellow FS 13538 – końcówki łopat śmigła

Wskazówki dotyczące malowania

Przed sklejeniem kadłuba należy zdecydować, czy model ma przedstawiać P-40M, czy P-40N. Obie wersje wykorzystują odmienne elementy przestrzeni za kabiną, dlatego późniejsza zmiana wariantu może być trudna.

W kamuflażu pustynnym granice pomiędzy Middle Stone i Dark Earth można wykonać lekko rozmyte, ale w skali 1/72 przejście powinno pozostać stosunkowo wąskie. Paszczę rekina najlepiej nakładać na błyszczącą powierzchnię, korzystając z płynów zmiękczających kalkomanie.

Samoloty używane w Chinach, Afryce i na Pacyfiku często nosiły widoczne ślady intensywnej eksploatacji. Efekt można odtworzyć przez lekkie rozjaśnienie środków paneli, wykonanie smug spalin za rurami wydechowymi oraz dodanie kurzu i błota na kołach. W przypadku „Cleopatry III” białe oznaczenia warto delikatnie przybrudzić i stonować, aby nie kontrastowały nadmiernie z resztą zużytego płatowca.