Academy 12454 Messerschmitt Bf 109G-14 – 1/72

Opis produktu

Academy 12454 przedstawia późną wersję niemieckiego myśliwca Messerschmitt Bf 109 – odmianę G-14, używaną przez Luftwaffe w ostatnich miesiącach II wojny światowej. Pomimo skróconej nazwy „Bf 109 G” na części ofert handlowych zawartość zestawu odpowiada wariantowi Bf 109G-14.

Model ma delikatne, wgłębne linie podziału poszycia oraz zaznaczone detale konstrukcyjne. Kabina składa się między innymi z fotela pilota, tablicy przyrządów, drążka sterowego i wyposażenia bocznego. Wnętrze jest stosunkowo proste, ale po pomalowaniu i uzupełnieniu pasami bezpieczeństwa dobrze prezentuje się w skali 1/72.

Producent dołączył alternatywne części górnej osłony silnika oraz charakterystycznych bocznych wybrzuszeń mieszczących zamki karabinów maszynowych. W zestawie znajduje się również dodatkowy zbiornik paliwa i para podskrzydłowych gondoli z działkami, pozwalających wykonać ciężej uzbrojoną konfigurację określaną przez modelarzy jako „Kanonenboot”.

Kalkomanie umożliwiają zbudowanie dwóch interesujących samolotów z końcowego okresu wojny: zimowej maszyny Ericha Hartmanna oraz Bf 109G-14 z JG 11 w późnym kamuflażu obrony Rzeszy.

Warianty oznakowania

Bf 109G-14 „czarny podwójny szewron”

• pilot: Hauptmann Erich Hartmann

• funkcja: dowódca I./JG 53

• miejsce: Veszprém, Węgry

• data: 4 lutego 1945 roku

• biały kamuflaż zimowy

• żółty pas identyfikacyjny na kadłubie

• żółta dolna osłona silnika

• biała przednia część osłony silnika i kołpak śmigła

Pod białą, tymczasową farbą zimową samolot najprawdopodobniej nosił standardowy kamuflaż RLM 74, RLM 75 i RLM 76. Biała farba była nanoszona nieregularnie i z czasem ścierała się, odsłaniając podstawowe kolory.

Bf 109G-14 „Yellow 9”

• jednostka: 3./JG 11

• miejsce: Niemcy

• okres: wiosna 1945 roku

• późnowojenny kamuflaż Luftwaffe

• gęste plamkowanie boków kadłuba

Interpretacja kolorów tego samolotu nie jest jednoznaczna. Instrukcja Academy sugeruje zestaw RLM 74, RLM 75 i RLM 76, natomiast część opracowań wskazuje na późne kolory RLM 81 i RLM 83. Również numer taktyczny bywa przedstawiany jako żółty albo biały. Model można pomalować zgodnie z instrukcją lub wybraną dokumentacją historyczną.

Rys historyczny

Messerschmitt Bf 109 został zaprojektowany w zakładach Bayerische Flugzeugwerke pod kierunkiem Willy’ego Messerschmitta. Prototyp odbył pierwszy lot 28 maja 1935 roku. Nowoczesna jak na swoje czasy konstrukcja miała zamkniętą kabinę, chowane podwozie, metalowy płatowiec i silnik rzędowy.

Pierwsze Bf 109 zostały sprawdzone bojowo podczas wojny domowej w Hiszpanii. W chwili wybuchu II wojny światowej samolot był podstawowym myśliwcem Luftwaffe. Kolejne odmiany rozwijano przez cały okres wojny, zwiększając moc silnika, uzbrojenie i wyposażenie.

Seria Bf 109G, nazywana „Gustav”, weszła do służby w 1942 roku. Napędzał ją silnik Daimler-Benz DB 605. W porównaniu z wcześniejszym Bf 109F konstrukcja była cięższa, ale dysponowała większą mocą i silniejszym uzbrojeniem.

Bf 109G-14 pojawił się w 1944 roku jako próba ujednolicenia licznych modyfikacji produkowanych wcześniej samolotów G-6. W praktyce poszczególne egzemplarze nadal różniły się wyposażeniem, rodzajem osłony kabiny, kształtem statecznika i szczegółami osłony silnika.

W wersji G-14 stosowano między innymi powiększony drewniany statecznik pionowy oraz instalację MW 50. System wtryskiwał mieszaninę metanolu i wody do układu dolotowego, umożliwiając chwilowe zwiększenie mocy silnika Daimler-Benz DB 605AM. Dzięki temu samolot mógł osiągać prędkość około 665–680 km/h, zależnie od konfiguracji i wysokości.

Standardowe uzbrojenie składało się z działka MG 151/20 kalibru 20 mm strzelającego przez wał śmigła oraz dwóch wielkokalibrowych karabinów maszynowych MG 131 kalibru 13 mm umieszczonych nad silnikiem. Pod skrzydłami można było zamontować dodatkowe gondole z działkami, ale zwiększona siła ognia wiązała się z pogorszeniem osiągów i zwrotności.

Bf 109G-14 walczyły na froncie wschodnim, zachodnim oraz w obronie przestrzeni powietrznej Niemiec. W ostatnich miesiącach wojny musiały mierzyć się z liczniejszymi i często nowocześniejszymi samolotami alianckimi, działając przy coraz większych brakach paliwa i niedostatecznym wyszkoleniu nowych pilotów.

Erich Hartmann

Erich Hartmann był niemieckim pilotem myśliwskim walczącym przede wszystkim na froncie wschodnim. Według oficjalnych niemieckich danych przypisano mu 352 zwycięstwa powietrzne, co czyni go najskuteczniejszym asem myśliwskim w historii pod względem liczby zatwierdzonych zestrzeleń.

Hartmann większość kariery spędził w JG 52, lecz na początku 1945 roku krótko dowodził I./JG 53 na Węgrzech. Z tym okresem związane jest oznakowanie Bf 109G-14 dołączone do zestawu Academy.

Proponowane farby z oferty Osnowa.pl

Standardowy kamuflaż RLM 74/75/76

• Mr. Hobby H068 RLM 74 Dark Gray – ciemny kolor górnych powierzchni

• Mr. Hobby H069 RLM 75 Gray – drugi kolor górnego kamuflażu

• Mr. Hobby H417 RLM 76 Light Blue – dolne powierzchnie i boki kadłuba

• Mr. Hobby H416 RLM 66 Black Gray – wnętrze kabiny

• Mr. Hobby H070 RLM 02 Gray – elementy wewnętrzne i wybrane części podwozia

• Mr. Hobby H413 RLM 04 Yellow – pas na kadłubie, osłona silnika i oznaczenia

• Mr. Hobby H001 White – tymczasowy kamuflaż zimowy i białe oznaczenia

• Mr. Hobby H012 Flat Black – śmigło, uzbrojenie i detale

• Mr. Hobby H077 Tire Black – opony

• Mr. Hobby H018 Steel – golenie podwozia i elementy mechaniczne

• Mr. Hobby H008 Silver – siłowniki, obręcze i odpryski metalu

• Mr. Hobby H076 Burnt Iron – kolektory wydechowe

Alternatywny późnowojenny kamuflaż

Dla samolotu z JG 11 można rozważyć późne kolory Luftwaffe:

• Mr. Hobby H421 RLM 81 Brown Violet

• Mr. Hobby H423 RLM 83 Dark Green

• Mr. Hobby H417 RLM 76 Light Blue

Wskazówki dotyczące malowania

W wariancie Hartmanna najlepszy efekt da namalowanie najpierw kompletnego kamuflażu RLM 74/75/76, a następnie naniesienie cienkiej, nieregularnej warstwy białej farby. W miejscach obsługi silnika, przy kabinie, na nasadach skrzydeł i krawędziach paneli biały kolor można częściowo zetrzeć lub przebić ciemniejszymi barwami.

Na modelu warto wykonać również:

• okopcenia za kolektorami wydechowymi;

• ślady oleju pod silnikiem;

• osmalenia przy wylotach uzbrojenia;

• odpryski lakieru przy wejściu do kabiny;

• błoto na kołach i dolnych powierzchniach;

• nieregularne plamkowanie boków kadłuba;

• delikatne ślady eksploatacji dodatkowego zbiornika paliwa.

Źródła danych zestawu: Internet Modeler, Scalemates, Kings Hobby.