Academy 12404 Junkers Ju 87G-2 Stuka „Kanonenvogel” – 1/72

Opis produktu

Academy 12404 przedstawia przeciwpancerną wersję słynnego niemieckiego samolotu Junkers Ju 87 Stuka. Odmiana G-2 powstała przez przystosowanie długoskrzydłowego płatowca Ju 87D-5 do przenoszenia dwóch potężnych armat BK 3,7 kalibru 37 mm.

Model ma delikatne, wgłębne linie podziału poszycia oraz zaznaczone detale nitowania. Kabina obejmuje stanowiska pilota i tylnego strzelca, fotele, tablice przyrządów, drążek sterowy, radiostację i podwójny karabin maszynowy MG 81Z.

Producent dołączył dwie osłony kabiny. Jednoczęściowy element przeznaczony jest do wykonania kabiny zamkniętej, natomiast zestaw złożony z kilku części umożliwia jej przedstawienie w pozycji otwartej.

Najważniejszym elementem modelu są gondole mieszczące armaty BK 3,7. Montowano je pod skrzydłami, tuż za goleniami podwozia. Duże lufy i magazynki nadają G-2 charakterystyczną, łatwo rozpoznawalną sylwetkę.

W przeciwieństwie do bombowych Stukasów Ju 87G nie przenosił typowego podkadłubowego wyrzutnika bomby. Był wyspecjalizowanym samolotem szturmowym przeznaczonym przede wszystkim do zwalczania pojazdów opancerzonych.

Oznakowanie

Zestaw zawiera kalkomanie dla samolotu:

• Junkers Ju 87G-2

• pilot: major Hans-Ulrich Rudel

• funkcja: dowódca Schlachtgeschwader 2

• jednostka: SG 2 „Immelmann”

• kod jednostki: 3R

• front wschodni

• lato 1944 roku

Samolot nosił typowy kamuflaż Luftwaffe złożony z ciemnozielonych kolorów RLM 70 i RLM 71 na górnych powierzchniach oraz jasnoniebieskiego RLM 65 od spodu. Żółte elementy identyfikacyjne wskazywały na użycie maszyny na froncie wschodnim.

Rys historyczny

Junkers Ju 87 został zaprojektowany pod kierownictwem Hermanna Pohlmanna jako specjalistyczny bombowiec nurkujący. Prototyp odbył pierwszy lot w 1935 roku, a pierwsze seryjne samoloty trafiły do Luftwaffe przed wybuchem II wojny światowej.

Charakterystyczne skrzydła w układzie odwróconej litery W, stałe podwozie i duża osłona chłodnicy sprawiły, że Stuka stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych samolotów wojskowych. Dwuosobową załogę tworzyli pilot oraz tylny strzelec pełniący również funkcję radiooperatora.

Ju 87 został zaprojektowany do wykonywania bardzo stromych ataków nurkowych. Pilot wprowadzał samolot w nurkowanie nad celem, uwalniał bombę na stosunkowo małej wysokości, a następnie wykorzystywał automatyczny system wyprowadzania z nurkowania.

W pierwszych latach wojny Stukasy skutecznie wspierały wojska lądowe podczas kampanii w Polsce, Norwegii, Francji, na Bałkanach i w Związku Radzieckim. Ich celność była znacznie wyższa niż w przypadku konwencjonalnego bombardowania z lotu poziomego.

Samolot był jednak powolny i słabo chroniony przed atakiem nowoczesnych myśliwców. Podczas bitwy o Anglię Ju 87 poniosły wysokie straty. W kolejnych latach wykorzystywano je przede wszystkim tam, gdzie Luftwaffe mogła zapewnić osłonę myśliwską albo gdzie aktywność lotnictwa przeciwnika była ograniczona.

Powstanie wersji przeciwpancernej

Na froncie wschodnim Luftwaffe potrzebowała samolotu zdolnego skutecznie niszczyć coraz liczniejsze sowieckie czołgi. Standardowe bomby były trudne do precyzyjnego użycia przeciwko ruchomym pojazdom, dlatego rozpoczęto próby z ciężkimi działkami automatycznymi.

Pod skrzydłami Ju 87 zamontowano dwie armaty Bordkanone BK 3,7 kalibru 37 mm, opracowane na podstawie przeciwlotniczej armaty Flak 18. Każda z nich była zasilana z sześciopociskowego magazynka.

Stosowano między innymi amunicję przeciwpancerną z twardym rdzeniem. Pilot starał się atakować czołg od tyłu lub z góry, gdzie pancerz był cieńszy. Celami były także transportery, samochody, stanowiska artylerii, lokomotywy i jednostki pływające.

Pierwszą seryjną wersją przeciwpancerną był Ju 87G-1, zbudowany na bazie krótszego płata Ju 87D-3. Ju 87G-2 wykorzystywał natomiast dłuższe skrzydła wersji D-5, co poprawiało właściwości lotne ciężko uzbrojonej maszyny.

Gondole działek zwiększały opór i dodatkowo pogarszały osiągi. Skuteczne użycie Ju 87G wymagało dużego doświadczenia, odpowiedniego podejścia do celu i dokładnego celowania. Samolot pozostawał również bardzo podatny na ataki myśliwców oraz ogień przeciwlotniczy.

Hans-Ulrich Rudel

Hans-Ulrich Rudel był pilotem Luftwaffe specjalizującym się w atakach na cele naziemne. Większość wojny spędził na froncie wschodnim, latając przede wszystkim na różnych wersjach Ju 87.

Według niemieckich raportów bojowych wykonał ponad 2500 lotów i przypisywano mu zniszczenie ponad 500 czołgów. Dane te opierają się głównie na wojennych zgłoszeniach i nie wszystkie mogą zostać niezależnie potwierdzone.

Rudel uczestniczył w testowaniu i rozwijaniu taktyki użycia Ju 87G. Jego doświadczenia miały wpływ na sposób atakowania czołgów od tyłu, pod niewielkim kątem, z krótkiego dystansu.

Był najbardziej odznaczonym pilotem Luftwaffe, ale po wojnie pozostawał postacią skrajnie kontrowersyjną ze względu na nieukrywane przywiązanie do ideologii nazistowskiej i kontakty ze środowiskami skrajnie prawicowymi.

Proponowane farby z oferty Osnowa.pl

Kamuflaż Luftwaffe RLM 70/71/65

• Mr. Hobby H065 RLM 70 Black Green – ciemniejsze pola kamuflażu

• Mr. Hobby H064 RLM 71 Dark Green – drugi kolor górnych powierzchni

• Mr. Hobby H067 RLM 65 Light Blue – dolne powierzchnie

• Mr. Hobby H416 RLM 66 Black Gray – wnętrze kabiny

• Mr. Hobby H070 RLM 02 Gray – elementy konstrukcyjne i wybrane części podwozia

• Mr. Hobby H413 RLM 04 Yellow – oznaczenia frontu wschodniego

• Mr. Hobby H012 Flat Black – śmigło, uzbrojenie i detale

• Mr. Hobby H077 Tire Black – opony

• Mr. Hobby H018 Steel – lufy armat, golenie i elementy mechaniczne

• Mr. Hobby H008 Silver – siłowniki, obręcze i odpryski metalu

• Mr. Hobby H076 Burnt Iron – kolektory wydechowe

• Mr. Hobby H001 White – oznaczenia i ewentualne pozostałości kamuflażu zimowego

Wskazówki dotyczące malowania

Samoloty używane na froncie wschodnim operowały często z prowizorycznych, trawiastych lub ziemnych lotnisk. Na gotowym modelu warto wykonać wyraźne, ale kontrolowane ślady eksploatacji:

• kurz i błoto na osłonach stałego podwozia;

• okopcenia za kolektorami wydechowymi;

• smugi oleju na bokach i spodzie silnika;

• osmalenia wokół hamulców wylotowych armat BK 3,7;

• odpryski na krawędziach skrzydeł i przy kabinie;

• ślady prochu na gondolach działek;

• wytarcia na stopniach i uchwytach;

• zacieki na dolnych powierzchniach skrzydeł.

Kamuflaż RLM 70/71 miał stosunkowo geometryczny, łamany układ. Granice kolorów powinny być wyraźniejsze niż w późnowojennych kamuflażach malowanych swobodnie. Delikatne płowienie i zróżnicowanie paneli pomoże uniknąć zbyt jednolitej, ciemnej powierzchni.

Źródła danych: Cybermodeler, Scalemates, Kings Hobby, Scale Model Shop.