Tamiya 35352 przedstawia brytyjski czołg piechoty Valentine w wersjach Mk.II oraz Mk.IV – jedną z najliczniej produkowanych konstrukcji pancernych alianckich w czasie II wojny światowej. Pojazdy te były cenione za swoją niezawodność, niską sylwetkę oraz stosunkowo dobrą ochronę pancerza.

Valentine był szeroko wykorzystywany przez wojska brytyjskie, szczególnie w kampanii północnoafrykańskiej, a także dostarczany do Związku Radzieckiego w ramach programu Lend-Lease. Dzięki temu model daje szerokie możliwości odwzorowania różnych wariantów historycznych i malowań.

Model w skali 1/35 został opracowany jako nowoczesna konstrukcja, co przekłada się na bardzo dobrą jakość detali i komfort montażu. Dokładnie odwzorowano bryłę pojazdu, detale wieży oraz charakterystyczne elementy zawieszenia. Długość gotowego modelu wynosi około 157 mm.

Zestaw pozwala na wykonanie realistycznej repliki pojazdu oraz stanowi doskonałą bazę do zaawansowanych technik malarskich i weatheringu. Dzięki kompaktowej sylwetce model świetnie sprawdzi się również jako element dioram.

EAN: 4950344353521

Uwaga: model wymaga sklejenia i pomalowania. Klej oraz farby należy dokupić osobno.

Informacje bezpieczeństwa:

• produkt przeznaczony dla osób powyżej 14 roku życia,
• zawiera małe elementy – ryzyko zadławienia,
• podczas pracy używaj klejów i farb w dobrze wentylowanym pomieszczeniu,
• unikać kontaktu chemii modelarskiej ze skórą i oczami,
• przechowywać z dala od dzieci i źródeł ognia,
• odpady usuwać zgodnie z lokalnymi przepisami.

Weathering czołgu Valentine Mk.II / Mk.IV

Valentine Mk.II i Mk.IV należały do najliczniej używanych brytyjskich czołgów piechoty podczas II wojny światowej. Pojazdy te służyły w Afryce Północnej, na froncie włoskim, w Europie Zachodniej oraz w dużych ilościach zostały dostarczone do Związku Radzieckiego w ramach programu Lend-Lease. Dzięki solidnej konstrukcji i niezawodności były cenione przez załogi, a ich wygląd po dłuższej służbie zależał przede wszystkim od warunków terenowych, w jakich operowały.

Kurz i zabrudzenia podwozia

Najbardziej zabrudzoną częścią każdego Valentine'a było podwozie.

Typowe ślady:

• osady kurzu na kołach jezdnych,

• zabrudzenia pomiędzy elementami zawieszenia,

• błoto na dolnej części kadłuba,

• ziemia gromadząca się wokół gąsienic.

Kolor zabrudzeń powinien być dopasowany do teatru działań:

• Afryka Północna – jasny piasek i pył,

• Europa Zachodnia – ciemna ziemia i błoto,

• Front Wschodni – mieszanka kurzu, błota i śniegu zależnie od pory roku.

Zużycie gąsienic

Gąsienice były stale narażone na ścieranie.

Najbardziej charakterystyczne efekty:

• wypolerowany metal na powierzchniach styku z podłożem,

• ciemniejsze zabrudzenia pomiędzy ogniwami,

• osady błota i kurzu w zagłębieniach,

• ślady eksploatacji na kołach napędowych.

Metaliczne efekty powinny być ograniczone wyłącznie do miejsc rzeczywistego kontaktu.

Otarcia włazów i krawędzi

Załoga regularnie korzystała z włazów, błotników i uchwytów.

Typowe miejsca zużycia:

• włazy dowódcy i kierowcy,

• uchwyty na wieży,

• krawędzie błotników,

• mocowania wyposażenia.

Odpryski farby powinny być niewielkie i skupione w miejscach częstego kontaktu.

Ślady eksploatacji załogi

Valentine był pojazdem o stosunkowo niewielkiej przestrzeni wewnętrznej, co powodowało częste korzystanie z zewnętrznych powierzchni podczas obsługi.

Można wykonać:

• przetarcia na błotnikach,

• ślady butów przy włazach,

• zabrudzenia wokół uchwytów,

• wypolerowane krawędzie najczęściej dotykanych elementów.

Kurz na powierzchniach poziomych

Podczas długich marszów pył osiadał na górnych powierzchniach pojazdu.

Najbardziej narażone były:

• dach wieży,

• pokrywy silnika,

• błotniki,

• skrzynki i wyposażenie zewnętrzne.

Delikatne filtry kurzu skutecznie podkreślają realizm modelu.

Zacieki i efekty atmosferyczne

Opady deszczu oraz codzienna eksploatacja pozostawiały ślady na pionowych powierzchniach.

Warto wykonać:

• subtelne streakingi,

• osady wokół śrub i nitów,

• ślady spływającej wody,

• lekkie przebarwienia pomiędzy panelami.

Efekty te powinny być delikatne i zgodne ze skalą modelu.

Wycieki oleju i smarów

Elementy zawieszenia oraz układu napędowego wymagały regularnego smarowania.

Najczęściej zabrudzone miejsca:

• piasty kół,

• elementy zawieszenia,

• okolice przekładni,

• tylna część kadłuba w pobliżu zespołu napędowego.

Najlepiej stosować ciemnobrązowe lub czarne efekty z satynowym wykończeniem.

Tłumik i układ wydechowy

Układ wydechowy bardzo szybko zmieniał kolor pod wpływem temperatury.

Typowe efekty:

• ciemnobrązowe przebarwienia,

• naloty rdzawe na tłumiku,

• ślady sadzy przy wylotach spalin.

Rdza powinna ograniczać się do elementów układu wydechowego.

Charakterystyczne cechy dla wersji pustynnych

Valentine używane w Afryce Północnej często nosiły:

• grubą warstwę pyłu na kadłubie,

• przykurzone oznaczenia taktyczne,

• zabrudzenia w zakamarkach zawieszenia,

• wypłowiałą farbę od działania słońca.

To właśnie kurz powinien być dominującym efektem weatheringu dla wersji afrykańskich.

Charakterystyczne cechy dla frontu wschodniego

Pojazdy przekazane Armii Czerwonej często wykazywały:

• intensywne zabrudzenia błotem,

• ślady eksploatacji w trudnym terenie,

• większe zużycie błotników i wyposażenia,

• osady kurzu na całym pojeździe w okresie letnim.

Czego unikać

Przy modelu Valentine Mk.II/Mk.IV warto unikać:

• dużych płatów rdzy na pancerzu,

• ogromnych odprysków farby,

• przesadnego efektu gołego metalu,

• bardzo intensywnych zacieków oleju,

• efektu pojazdu opuszczonego przez załogę.

Valentine był pojazdem regularnie serwisowanym i utrzymywanym w gotowości bojowej.

Zalecany poziom weatheringu

Dla realistycznego wyglądu Valentine Mk.II/Mk.IV warto rozłożyć efekty w następujących proporcjach:

• kurz i zabrudzenia podwozia – 30%,

• zużycie gąsienic – 20%,

• kurz na powierzchniach poziomych – 15%,

• ślady eksploatacji załogi – 15%,

• zacieki atmosferyczne – 10%,

• wycieki smarów i oleju – 5%,

• tłumik i układ wydechowy – 5%.

Tak wykonany weathering pozwala uzyskać wygląd intensywnie eksploatowanego czołgu piechoty pozostającego w aktywnej służbie bojowej, niezależnie od wybranego teatru działań wojennych.