. Urodzony w rodzinie pielgrzymów, którzy zostali zamordowani w drodze na Świętą Terrę, młody sierota musiał nauczyć się przetrwać w pojedynkę. Sam fakt, że dotarł na Terrę bez niczyjej pomocy, świadczy o jego niezwykłej sile woli już w tak młodym wieku. To właśnie tam, przed Filaru z Kości – pomnikiem poświęconym Zakonowi – odnalazł go Kapelan Imperial Fists, Shadryss, który zrekrutował go w szeregi Adeptus Astartes. Już podczas służby w Dziesiątej Kompanii stało się jasne, że młody wojownik posiada wszystkie cechy poszukiwane przez Imperial Fists i jest mu pisana wielkość
. Służąc jako Sierżant na planecie Iduno, zdobył wysokie wyróżnienie za poprowadzenie akcji obronnej podczas bitwy o Most Kolonialny, gdzie na czele oddziałów Drugiej Kompanii odpierał kolejne fale heretyków. Jego awans na Kapitana był nagrodą za abordaż i przejęcie statku Aeldari, Blood of Khaine. Przez wiele lat dowodził Drugą Kompanią, a jego służba na tym stanowisku zakończyła się krwawym, trzyletnim oblężeniem Haddrake Tor
. Niestety, bluźniercze rytuały zdrajców zakłóciły Osnowę. Terminatorzy Imperial Fists materializowali się w litej skale lub byli izolowani i otaczani przez wrogów. Kapitan Pierwszej Kompanii, Kleitus, pojawił się z połową ciała wtopioną w skałę. Zanim zmarł, zdążył przekazać dowództwo Darnathowi Lysandrowi i powierzyć mu swój młot sejsmiczny – Pięść Dorna. Z tą potężną bronią w ręku Lysander poprowadził ocalałych do chwalebnego, choć okupionego ciężkimi stratami, zwycięstwa
. Przez wieki Zakon trwał w czuwaniu, mając nadzieję na powrót statku, lecz w końcu Lysander i jego wojownicy zostali dopisani do listy poległych, a na ich cześć wzniesiono alabastrowy posąg w Sali Bohaterów na pokładzie Phalanxa
. W nierównej walce Lysander i garstka ocalałych zostali uwięzieni i poddani torturom przez Kowala Wojny Shon'tu. Tylko Lysander przeżył. Uciekł bez broni i pancerza, by powrócić do swojego Zakonu. Radość z powrotu legendarnego bohatera była jednak przyćmiona obawami – czy tak długi pobyt w Osnowie nie skaził Kapitana? Apotekariusze, Bibliotekarze i Kapelani poddali go wszystkim możliwym testom czystości fizycznej, mentalnej i duchowej. Lysander dobrowolnie poddał się wszystkim badaniom, znosząc wielkie cierpienie, a one nie wykazały żadnego śladu zepsucia
. Choć udało mu się odzyskać Pięść Dorna, Shon'tu wielokrotnie wymykał się jego zemście. Ostatecznie dopadł go na przemysłowym świecie Taladorn. Mimo oferty pomocy ze strony Blood Angels i Ultramarines, Lysander odmówił, pragnąc osobistej wendetty. Imperial Fists zmiażdżyli opór Iron Warriors, ale straty wśród synów Dorna były ogromne. Za dumę i samolubstwo w dążeniu do osobistej zemsty, Lysander został zdegradowany do rangi Kapitana Trzeciej Kompanii
. Lysander i jego Trzecia Kompania przybyli w późnej fazie konfliktu. Choć Imperial Fists odnieśli zwycięstwo, w walce zginęli zarówno Pugh, jak i Kapitan Pierwszej Kompanii. Lysander był oczywistym kandydatem na nowego Mistrza Zakonu, ale odmówił przyjęcia tej pozycji. Zamiast tego został przywrócony na stanowisko dowódcy Pierwszej Kompanii i nie zamierza go ponownie opuścić
. To on zabił orkowego korsarza Droknoga Czerwonopiąstego (Droknog Redfist), odwracając losy bitwy morskiej nad Amurav, a także prowadził ataki teleportacyjne na Nekronów na świecie-kuźni Mons Magnifica. Ostatnio był aktywny w rejonie dawnej Bramy Cadiańskiej, tłumiąc powstania Chaosu. Jego czujność wzbudziły doniesienia o wznowionej aktywności Iron Warriors. Choć przez lata nauczył się powściągliwości, wciąż płonie w nim pragnienie odnalezienia i zniszczenia Kowala Wojny Shon'tu
. Był pionierem taktyki użycia specjalnych oddziałów Terminator Titanhammer Squads, uzbrojonych w młoty sejsmiczne i wysyłanych do niszczenia machin wojennych klasy Tytan od wewnątrz. Oprócz pancerza, Lysander dzierży reliktową tarczę szturmową Rampart oraz Pięść Dorna, reliktowy młot energetyczny, którym niegdyś władał jego Prymarcha
Zaloguj przez Facebooka
Zaloguj przez Google
